Այն, որ... Սակայն այս ամենն այնքան կարեւոր չէ, որքան հետեւյալ էական դիտարկումը. ի±նչ է մնացել երբեմնի ՀՅԴ-ից: ՀԱՅ ՀԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆ: Առաջին բառը` հայ, այսինքն` ազգային բնորոշիչը մնացել է միայն Հայ Դատին, այն էլ` Սփյուռքում: Հեղափոխականության անգամ նշույլ չի մնացել ո°չ Հայաստանում, ո°չ Սփյուռքում: Իսկ դաշնակից բառը ՀՅԴ-ի համար կարծես լրիվ կորցրել է իր իմաստը եւ դարձել մերժելի: Ոչ մեկի հետ դաշնակից դառնալ ՀՅԴ-ն կարծես չի էլ պատրաստվում: Իսկ եթե նախկինում իշխանության կերակրատաշտից օգտվել է կոալիցիայի մեջ ընդգրկվելով, ապա այսօր հանգիստ խղճով դավաճանում է նրանց եւ կողք քաշվում, կարծես ինքը ոչնչի մասնակից էլ չի եղել: Մի կարեւոր հանգամանք եւս: ՀՅԴ-ն դավանում է ընկերվարական, ասել է թե` սոցիալիստական կոչվող գաղափարախոսություն: Ե±րբ եք տեսել, որ նման գաղափարներ քարոզի ՙընդդիմադիր՚ ընկեր Վահանը: Դա կարծես իրենց համար ամոթալի է: Մարդիկ դավաճանում են անգամ գաղափարախոսությանը: Օրինակներ, որքան ասես. սկսած բաշխիչ ցանցերի մասնավորեցմանը ՀՀ ԱԺ-ում ՀՅԴ խմբակցության կողմ քվեարկելուց, վերջացրած իշխանական այլ աջ-լիբերալ ուղղվածության ծրագրերին մասնակցությամբ:
Այսպիսով, հիշողության կորստով տառապողներին արժե ժամանակ առ ժամանակ հիշեցնել սեփական ակունքներն ու հետագիծը: Մնացածը թողնում ենք ընթերցողին: