![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
16 փետրվարի- Հանրահավաք Ազատությոն Հրապարակում
17 փետրվարի- Հաղթական երթ Երևանի Կենտրոնական փողոցներով
18 փետրվարի- Կլանի վերջին օրը
19 փետրվարի- Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ընտրվում է Հայաստանի Հանրապետությոն Նախագահ
20 փետրվարի- Հայ ազգի հաղթանակի նշումը քոչվոր կլանի նկատմամբ
Լևոն Նախագա'հ
Հաղթեցինք
- Լևոն Հակոբովիչ, այն բանից հետո, երբ 1998թ. Դուք թողեցիք նախագահի պաշտոնը, Դուք փորձում էիք հեռու մնալ Հայաստանի ներքին և արտաքին քաղաքական զարգացման հրապարակային գնահատականներից։ Ի՞նչը Ձեզ դրդեց առաջադրել Ձեր թեկնածությունը նախագահական ընտրություններում։
- Եթե մենք ապրեիք նորմալ երկրում, ես հիմա էլ ձեռնպահ կմնայի գնահատականներից։ Նորմալ երկրում նախկին նախագահը չպիտի զբաղվի քաղաքականությամբ, այլ պետք է զբաղվի իր գործով, իմ դեպքում՝ գիտությամբ, այգեգործությամբ, թոռներով։ Բայց, ցավոք, երկիրն այլ ճանապարհով գնաց, քան ես պատկերացնում էի։ Բոլոր այն արժեքները, որոնց համար պայքարում էինք 90-ականներին, այսօր խեղաթյուրված են և երկիրը սխալ ճանապարհով է ընթանում։ Ես նկատի ունեմ նաև աշխարհաքաղաքական իրավիճակը, որը չի բարելավվել, Հայաստանի տնտեսական և քաղաքական մեկուսացումն այս 10 տարիների ընթացքում միայն խստացել է։
Ոչինչ չի ձեռնարկվել նաև ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման համար։ Իմ ընկերները՝ Քոչարյանը, Սարգսյանը իշխանության եկան ղարաբաղյան հակամարտության Հայաստանի համար առավել ձեռնտու կարգավորման կարգախոսով։ Բայց այս տասը տարիները ցույց տվեցին, որ նրանք ոչինչի չհասան այս ուղղությամբ և այսօր նրանք ստացել են ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների նոր առաջարկը, որը գրեթե լիովին կրկնում է 1997թ. իմ արած առաջարկությունները, որը խնդրի փուլային կարգավորումն է։
Այս 10 տարիների ընթացքում Հայաստանի իշխանություները պաշտոնապես պահպանել են ստատուս-քվոն, բայց ինձ համար ստատուս-քվոն քարտեզ չէ, Հայաստանի և Ադրբեջանի շփման սահմանային գիծ չէ, դա ուժերի հարաբերակցությունն է։
Ուժերի ներկայիս հարաբերակցությունն այն չէ, ինչ եղել է տասը տարի առաջ։ Այսօր Ադրբեջանը նավթադոլարների շնորհիվ զարգանում է, ինչը բնականաբար ունի նաև քաղաքական հետևանքներ, ինչպես նաև զինված ուժերի հզորացում։ Բայց, ես չեմ կարծում, որ Ադրբեջանի զինված ուժերը կարող են լուծել այս հարցը։ Դեռևս չեն կարող։ Բայց Ադրբեջանի հետագա զարգացման և Հայաստանի հետ մնալու միտումը փաստ է։
Երկրորդ պատճառը, որն ինձ դրդեց վերադառնալ քաղաքականություն՝ երկրի ներքին իրավիճակն է։ Հայաստանում վերջին տասը տարիների ընթացքում ձևավորված իշխանության համակարգը հանգեցրել է այն բանին, որ ժողովուրդը վախենում է իր իշխանություններից։ Ժողովուրդն իրեն նման պետության տեր չի զգում։ Ստեղծվել է այնպիսի ռեժիմ, որն ամեն ինչ ենթարկել է իրեն։ Դա իշխանական բուրգ է, որը ոչ մի հակակշիռ չունի։ Ես, որպես պատմաբան, կձևակերպեի այն որպես թաթար-մոնղոլական մոդել։
- Դուք և Միխայիլ Գորբաչովը միակն եք հետխորհրդային տարածքի առաջնորդների մեջ, որոնք մեծ քաղաքականություն վերադառնալու փորձեր եք անում։ ԽՍՀՄ նախկին նախագահի փորձը, որն անկեղծորեն զարմացրեց 1996թ. իր համեստ արդյունքով, արդյո՞ք Ձեզ չի վախեցնում, թե՞ Դուք այդքան վստահ եք, որ կհաղթեք։
Գորբաչովի ստացած արդյունքը ես երբեք չեմ ունենա։ Նա, կարծեմ, կես տոկոս էր հավաքել։ Նույնիսկ իմ մրցակիցներն ինձ 5-7 տոկոս են տալիս։ Այստեղ զուգահեռներ չկան։ Այլ իրավիճակ է, այլ երկիր։ Մյուս կողմից կան քաղաքականություն վերադառնալու հաջող օրինակներ։ Չէ՞ որ Իլիեսկուն, Բրազաուսկասը վերադարձան։
- Դուք դիմել եք Հայաստանի սահմանադրական դատարան անհաղթահարելի արգելքների կապակցությամբ, որոնք Ձեզ քարոզարշավ վարելու հնարավորություն չեն տալիս։ Դատելով դրանից՝ Դուք, մեղմ ասած, դժգոհ եք երկրում ընտրական գործընթացներից։ Չէի՞ք գանահատի այն։
- Նախագահի թեկնածուները ժողովրդի հետ շփվելու հավասար հնարավորություններ չունեն։ Հեռուստատեսությունը Հայաստանում վերահսկվում է ամբողջությամբ, չկա ոչ մի անկախ հեռուստաալիք։ Նախընտրական քարոզարշավի ժամանակաշրջանում յուրաքանչյուր թեկնածուին տրամադրվում է որոշակի ժամանակ, բայց իշխանությունը կիրառում է այլ մեթոդ. կարճատև հոլովակներից հետո եկող բոլոր տեղեկատվական բլոկները, հագեցած են նրանց քարոզարշավով։ Ես Սահմանադրական դատարան դիմեցի ոչ թե այն պատճառով, որ դա որևէ բան կփոխի կամ կհետաձգի ընտրությունները։ Ես ուզում եմ, որպեսզի դատարանը պարզապես իրավաբանական գնահատական տա։ Նման նախադեպերն անհրաժեշտ են։
- Որո՞նք են հայ-ռուսական հարաբերություններում բացասականը և դրականը։ Ի՞նչ կփոխեիք դրանցում։
- Ռուսաստանի հետ հիմա Հայաստանի փոխհարաբերությունները նորմալ են։ Եվ իմ օրոք էլ նորմալ է եղել։ Իմ ժամանակ, կարծում եմ, եղել են ավելի սերտ հարաբերություններ, որոնք հիմնված էին փոխադարձ խորը հարգանքի վրա, և ես կարող եմ հպարտանալ, որ եղել եմ այդ հարաբերությունների կառուցման ակունքներում։ Բոլոր հիմնարար փաստաթղթերը, որոնք դրել են դրանց հիմքը, կնքվել են իմ օրոք։ Իմ հետևորդները չեն փչացրել Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները, բայց կորել է որոշակի կորեկտություն, փոխադարձ հարգանք, կորել է այդ հարաբերությունների ոգին։
- Ի՞նչ եք կարծում, այն, որ Ռուսաստանը հիմա չեղյալ է հայտարարում Իարքի բազմամիլիոն պարտքերը, իսկ հայկական ձեռնարկությունները Ռուսաստանին են անցնում պարտքի դիմաց, արդյո՞ք դա տեղավորվում է գործընկերային հարաբերությունների մեջ։
- Ռուսաստանն այս իրավիճակում որևէ մեղք չունի։ Հայաստանի պարտքը ՌԴ-ին եղել է ընդամենը 93 մլն. դոլար, դա այն պարտքը չէ, որի մասին հնարավոր չէր լեզու գտնել Ռուսաստանի հետ։ Դա արվել է հայկական իշխանությունների նախաձեռնությամբ։ Որոշել են հանձնել սեփականությունը, լուծելու համար այս հարցը։ Եվ երբ այս հարցում մեղադրում են Ռուսաստանին, դա ամենից զարմանալին է։
- Ընտրություններից մեկ շաբաթ առաջ հնարավո՞ր է արդյոք թեկնածուներից մեկի հրաժարվելը Ձեր օգտին։ Օրինակ՝ Արթուր Բաղդասարյանինը («Օրինաց երկիր»)։
- Արթուր Բաղդասարյանը կարող է հանել իր թեկնածությունը։ Ես հիմքեր ունեմ մտածելու, որ նա կարող է այդպես անել։ Մենք ունենք ինը թեկնածու, բայց փաստորեն դրանք երեքն են՝ ես, Սերժ Սարգսյանը և Արթուր Բաղդասարյանը։ Բաղդասարյանի հետ մենք խաղում ենք միևնույն դաշտում, և այն, ինչ կստանա նա, դա իմ պոտենցիալ ձայներն են։ Ես նրա հետ մի քանի անգամ զրուցել եմ այս հարցի վերաբերյալ, վերջին անգամ երեկ չէ առաջին օրը։ Բայց հնարավոր է, որ կգա այն պահը, երբ անգամ Բաղդասարյանի թեկնածությունը հանելու անհրաժեշտություն չի լինի։
- Իսկ ի՞նչ կարող է տեղի ունենալ։
- Տեղի կունենա այն, որ հաջորդ անգամ դուք կզրուցեք Հայաստանի նախագահի հետ։
- Հաղթողը կորոշվի մեկ, թե՝ երկու փուլով։
- Ես չեմ բացառում, թե մեկ, թե մյուս հնարավորությունը։ Եթե լինի մեկ փուլով՝ կհաղթեմ ես, եթե երկու փուլով՝ նորից ես։
- Ընտրությունները փետրվարի 19-ին են։ Ենթադրենք, որ դրանք կեղծվել են հօգուտ իշխանությունների։ Որո՞նք կլինեն Ձեր հետագա գործողությունները։
- Այսօր նման կեղծումների հնարավորությունը, որոնք եղան 1998թվին, նվազեցված են։ Հիմա նրանց համար դա շա ավելի բարդ է անելը, ժողովրդի հավաքականությունը շատ ավելի բարձր է, քան այն ժամանակ։ Մենք ունենք վստահելի մարդկանց բանակ, որոնք բոլոր ընտրտեղամասերում շատ ուշադիր կհետևեն, որպեսզի խախտումներ չլինեն։ Դա, իհարկե, չի ապահովագրում կեղծումներից, բայց զգալիորեն կդժվարացնի դրանք։
Եթե իշխանությունները հայտարարեն ընտրությունների ինչ որ իրենց արդյունքներ, մենք կօգտագործենք բոլոր օրինական հնարավորությունները, որպեսզի բողոքարկենք դրանք։ Դրանք կլինեն մշտական հանրահավաքներ, քայլերթեր, դատական գործընթացներ, ճնշում միջազգային դիտորդների վրա։ Թե ինչի կհասնենք, ցույց կտա ժամանակը։ Մեր կողմից հակաօրինական քայլեր չեն լինի։ Մենք նրանց առիթ չենք տա։ Իշխանությունների կողմից ևս չափազանց պատասխանատու կլինի նման քայլերի գնալը։ Ես կարծում եմ, նրանք բանական կգտնվեն։ Ես լավատես եմ։
ա) վահանն ու վազգենը այդպես էլ ընդհանուր եզրեր չգտան.մի բան է Լևոնին փնովել.մյուս բանը այլ գաղափարի շուրջ միավորվել
բ) Արամ Կարապետյանը վերադարձել է Մոսկվայից`խոստանալով մասնակցել փետրվարի 9-ի հանրահավաքին
գ) Արթուր Բաղդասարյանի միավորումը Լևոն Տեր-Պետրոսյանին կարելի է ասել արդեն իրականացված փաստ է
դ) Ամենայն հավանականությամբ Րաֆֆին էլ մոտակա ելույթում կհայտարարի մեզ սատարելու մասին
ե) "Երկրապան" իր մեծամասնությամբ անցել է մեր թեկնածուի կողմը
զ) Բարգավաճ Հայաստանին մնացել են հաշված օրեր,քանի որ մի այնպիսի արտահոսք է այն տեղից տեղի ունենում,որ մինչև ընտրություններ այնտեղ կմնա երևի թե միայն Ծառուկյանը
Այս բոլոր նշված երևույթները վկայում են այն բանի մասին,ՈՐ ԱՐԴԵՆ ՀԱՂԹԵԼ ԵՆՔ
Ուրեմն բոլորս կհանդիպենք
Փետրվարի 9-ին, ժ. 15:00. հանրահավաքին Երեւանի Ազատության հրապարակում:
Այո, նախագահական ընտրությունները բացահայտում են շատերի իրական դեմքը: Թեկնածուների մեծ մասի համար գաղափարական պայքարը վերածվել է անձնական հաշիվներ մաքրելու, միմյանց նսեմացնելու եւ դրանով կարծես` սեփական ՙես՚-ը շահեկանորեն ներկայացնելու հնարավորության: Այդ ամենին, իրոք, կարելի է ըմբռնումով մոտենալ, եթե խոսքն ավանդական կուսակցություններին չվերաբերվի: Այս պարագայում` ՀՅԴ նախագահական թեկնածուն գրանցում է ճարտարարվեստի եւ քաղաքամարտի չտեսնված ռեկորդներ:
Հայհոյելով ընդդիմությանը, մասնավորապես ԼՏՊ-ի ծայրահեղական կոչերը` համեմված կախաղանների եւ զոհերի մասին, ընկեր Վահանն ինքը բացառում է որեւէ համագործակցություն եւ դաշնակցություն` հայտարարելով. ՙԵս գնում եմ մինչեւ վերջ՚: Ակնհայտ է, որ ՀՅԴ-ն փորձում է այրել բոլոր կամուրջները իր գործընկեր կուսակցությունների` ՀՀԿ-ի եւ ԲՀԿ-ի հետ` առավել հաճոյանալու Սփյուռքի իր կուսակիցներին, ավելի ճիշտ` երաժշտություն պատվիրողին եւ ֆինանսավորողին:
Ստիպված ենք թարմացնել ընկեր Վահանի եւ իր հնարավոր համակիրների ու հովանավորների հիշողությունը եւ հիմնավորել, որ ոչ միայն ֆիլմերով եւ երիտթուրքերի հետ համագործակցությամբ են փաստվել ՀՅԴ ապազգային դրսեւորումները. դրանք առկա են նաեւ մեր օրերում:
Այն, որ... Սակայն այս ամենն այնքան կարեւոր չէ, որքան հետեւյալ էական դիտարկումը. ի±նչ է մնացել երբեմնի ՀՅԴ-ից: ՀԱՅ ՀԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆ: Առաջին բառը` հայ, այսինքն` ազգային բնորոշիչը մնացել է միայն Հայ Դատին, այն էլ` Սփյուռքում: Հեղափոխականության անգամ նշույլ չի մնացել ո°չ Հայաստանում, ո°չ Սփյուռքում: Իսկ դաշնակից բառը ՀՅԴ-ի համար կարծես լրիվ կորցրել է իր իմաստը եւ դարձել մերժելի: Ոչ մեկի հետ դաշնակից դառնալ ՀՅԴ-ն կարծես չի էլ պատրաստվում: Իսկ եթե նախկինում իշխանության կերակրատաշտից օգտվել է կոալիցիայի մեջ ընդգրկվելով, ապա այսօր հանգիստ խղճով դավաճանում է նրանց եւ կողք քաշվում, կարծես ինքը ոչնչի մասնակից էլ չի եղել: Մի կարեւոր հանգամանք եւս: ՀՅԴ-ն դավանում է ընկերվարական, ասել է թե` սոցիալիստական կոչվող գաղափարախոսություն: Ե±րբ եք տեսել, որ նման գաղափարներ քարոզի ՙընդդիմադիր՚ ընկեր Վահանը: Դա կարծես իրենց համար ամոթալի է: Մարդիկ դավաճանում են անգամ գաղափարախոսությանը: Օրինակներ, որքան ասես. սկսած բաշխիչ ցանցերի մասնավորեցմանը ՀՀ ԱԺ-ում ՀՅԴ խմբակցության կողմ քվեարկելուց, վերջացրած իշխանական այլ աջ-լիբերալ ուղղվածության ծրագրերին մասնակցությամբ:
Այսպիսով, հիշողության կորստով տառապողներին արժե ժամանակ առ ժամանակ հիշեցնել սեփական ակունքներն ու հետագիծը: Մնացածը թողնում ենք ընթերցողին:
Ռուսական «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» պարբերականը երեկ հրապարակել է մի հոդված, որը նվիրված է Հայաստանում կայանալիք առաջիկա նախագահական ընտրություններին: Այստեղ եւս, ինչպես վերջին շրջանում ռուսական մամուլում տպագրված մի շարք հոդվածներում, արձանագրվում է, որ մինչեւ վերջերս Հայաստանում ստեղծված նախընտրական գործընթացը միանգամայն կանխատեսելի էր, եւ ամեն ինչ խոսում էր նախագահական ընտրություններում Սերժ Սարգսյանի հաղթանակի անխուսափելիության մասին: Պարբերականը նշում է, որ օգտվելով փաստացի անսահմանափակ ֆինանսական եւ վարչական ռեսուրսներից ու ստանալով Ռոբերտ Քոչարյանի աջակցությունը` Սերժ Սարգսյանը հեշտ հաղթանակ էր ակնկալում, սակայն Հայաստանի առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի վերադարձը քաղաքականություն ամբողջությամբ փոխել է ուժերի դասավորությունը: Հոդվածագիրը դա բացատրում է հետեւյալ կերպ. նախեւառաջ Տեր-Պետրոսյանը խարիզմատիկ եւ ճարտար հռետոր է, որը իր հրապարակային ելույթների ժամանակ կարողանում է գրավել տասնյակ հազարավոր մարդկանց ուշադրությունը: Եւ երկրորդ, Տեր-Պետրոսյանը պետական բյուրոկրատիայի շրջանում, ուժային եւ այլ կառույցներում մեծ հարգանք է վայելում, նրան պաշտպանելու մասին հայտարարել են Ղարաբաղյան պատերազմի վետերանների մեծ թվով ազդեցիկ կազմակերպություններ: Այդ հանգամանքը նկատի առնելով` հոդվածագիրը նշում է, թե շատ վերլուծաբաններ կասկածում են, թե Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի կազմակերպած բողոքի ակցիաները բռնությամբ ցրելու հրաման ստանալու դեպքում` ուժային կառույցները կկարողանան կատարել այն: Նշվում է, որ իրավապահ մարմինների շատ աշխատակիցներ քաջ գիտակցում են, որ երկրում իրավիճակը կտրուկ կերպով փոխվում է, եւ այժմ իրենք այլեւս պատրաստ չեն կատարել վերեւից արձակված հակաօրինական հրամանները: Հոդվածագիրը ընդգծում է, որ երկիրը արդիականացնելու եւ կոռուպցիոն համակարգը ապամոնտաժելու վերաբերյալ Տեր-Պետրոսյանի առաջարկները մեծ ժողովրդականություն են ձեռք բերում: Պարբերականը որպես օրինակ բերում է հունվարի 22-ին Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցների կազմակերպած երթը, երբ «չնայած սաստիկ սառնամանիքին` ավելի քան 100 հազար ցուցարարներ, «Լեւոն, նախագահ» վանկարկելով, շրջել են Երեւանի փողոցներով»:
ՀՀ ազգային բանակի 16-րդ տարեդարձի առիթով երեկ ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն այցելեց Եռաբլուր, ուր ծաղկեպսակ դրեց Վազգեն Սարգսյանի շիրիմին եւ զոհված ազատամարտիկների հուշակոթողին: Հենց Եռաբլուրում Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը որոշեց ավտոերթ անել Երեւանի փողոցներով: Մեքենաների ձայնային ազդանշաններն ու լույսերը միացրած` ավտոերթն անցավ կառավարության շենքի մոտով, այնուհետեւ` Բաղրամյան պողոտայով: Այս պողոտայով երթի անցնելը համընկավ այն պահի հետ, երբ ոստիկանները փակել էին ճանապարհը, որպեսզի Ռոբերտ Քոչարյանն անցնի: Ոստիկանները, սակայն, չկարողացան կանգնեցնել ավտոերթը: Քոչարյանը ստիպված էր սպասել այնքան, մինչեւ երթին մասնակցող մեքենաները կանցնեին: Ճանապարհին ավտոերթին միացան բազմաթիվ մեքենաներ, մարդիկ մայթերից ու պատուհաններից ողջունում էին երթի մասնակիցներին: Մոտ մեկ ժամ տեւած ավտոերթն ավարտվեց Ավանում` Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի նախընտրական գրասենյակի մոտ: «Սա դեռ ընդամենը ավտոերթի փորձն է: Հիմնական երթը, որից թնդալու է ոչ միայն մայրաքաղաքը, այլեւ ողջ հանրապետությունը, լինելու է փետրվարի 20-ին: Բոլորովին պատահական չէ, որ մեր երթն ավարտվում է Ավանում, որովհետեւ այստեղ իշխանություններն ամենամեծ դժվարությունները փորձեցին հարուցել մեր շտաբները բացելու, մեր օրինական իրավունքն իրականացնելու դեմ: Սա պաշտոնական քարոզարշավ է, եւ ոչ ոք իրավունք չունի խանգարել մեզ: Ոչ մի Տարոն Մշեցի կամ Ռուբեն Գերմանացի չեն կարող խանգարել մեզ: Ես ձեզ բոլորիդ շնորհավորում եմ Բանակի տոնի առթիվ, որի ամենամեծ հաղթանակը տեղի է ունենալու փետրվարի 19-ին»,- ասաց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը:
Ահա նրա բնակիչների,մեր այսօրվա էլիտայի, անունները
Նանի Օսկանյան`մեր ազնվագույն,ոչ կոռումպացված,աշխատավարձով ապրող Վարդան Օսկանյանի տիկինը
Ժաննա Գևորգյանը`Արմենչիկ Գևորգյանի կինը
Սեդրակ Քոչարյան` Ռոբերտ զադեի տղեն
Սաթենիկ Սարգսյան`Սերժիկ էֆենդու աղջիլը
Քաղաքալափապետ`Երվանդ Զախարյանի դուստրը
ԱԺ Նախագահ`Սբխեչի ուլ`Տիգրան Թորոսյանի զոքանչը
Մուկ`Հովիկ Աբրահամյանը
Ահա,ով է մեր էլիտան,ժողովուրդ: Ինչու սրա մասին մենք չենք խոսում...
Ինչու այդ օննիկ և փիղ կոչեցյալները`Լևոնի ետևից տուզիկի նման վազելու տեղը,չեն գնում այնտեղ ու ջրի երես չեն հանում այս "էլիտային": Պատասխանը պարզ է`վախենում են:Շան պես դողում են,գիտեն,որ կարող են մի տեղ մի լավ աքացի ուտեն:
Իսկ Լևոնին պախարակելը`անճոռնի նկարներ տեղադրելով,դրանում է երևի թե նրանց տղամարդկությունը: Թե հայերեն տառերին անծանոթ լինելն է օննիկանմաներին ուժ տալիս թունավորել տեղեկատվական դաշտը:
Ինչևից է,նույնիս այսքան տող նվիրելն եմ համարում շատ այդ ողորմելիների համար:
Մեր ազգը պայքարի է դուրս եկել այս ռեժիմին տապալելու համար, իսկ նման տուզիկների հաչոցը միմիայն ամրապնդում է մեզ այն մտքում,որ`ՀԱՂԹԵԼ ԵՆՔ:
Այսօր,Դիտորդը իր մատյանում մի վերլուծական է շարադրել,որտեղ փորձ է արվում վերագրել իրեն և մի քանի այլ մարդկանց`կենդանի մատյանում գրառումներ կատարելու մենաշնորհը: Դա, այսպես ասած, Կենդանի Մատյանի "տուսովկան" է,որտեղ իրանք իրար ջան ասելով ու ջան լսելով,փորձում են իրենց վերապահել ԿՄ-ում ամենագիտակ և ամենաբանիմաց մարդկանց կարգավիճակը:
Ես չեմ ուզում այժմ անդրադառնալ այս հարցին,քանի որ սա այնքան զավեշտալի երևույթ է,որ բացի քմծիծաղից այլ բան չի առաջացնում:
Ինչպես և այլ ասպարեզներում, այստեղ էլ գոյություն ունեն տարբեր քաղաքական հայացքներ ունեցող մարդիկ,որոնց ես կուզենայի բաժանել մի քանի խմբերի.
1. Լևոն Տեր-Պետրոսյանի աջակիցներ
Ի տարբերություն այլ ԶԼՄներին,այստեղ նրանք կազմում են բավականին ստվար զանգված,ինչը չի կարող չուրախացնել: Իմ մոտավոր հաշվարկներով, մեր ակտիվ աջակիցների թիվը անցնում է երկու տասնյակից, և նրանց գործունեությունը կարելի է բավականին հաջողված համարել: Այտեղ պետք է ուղղակի մատնանշեմ,որ ԿՄ-ում Լևոն Տեր-Պետրոսյանի աջակիցներից մի քանիսը մեծ աշխատանք են ծավալում նաև այստեղից դուրս,ինչը հաճախ թույլ չի տալիս ժամանակին արձագանքել հակալևոնական քարոզարշավ տանող մարդկանց հերյուրանքներին և սադրանքներին: Այս հարցի շուրջ արժե մի փոքր խորհել`այս բացը լրացնելու համար:
2. սերժ սարգսյանի աջակիցներ
Ցավում եմ,բայց նույնիսկ այդ հրեշին աջակցողներ գտնվեցին այստեղ: Նրանք հիմնականում չեն արտահայտվում,քանի որ հասկանում են,որ միայն հոգեկանը խախտված մարդը կարող է գովաբանել նրան: Մի քանի հոգի էլ` այստեղ ներթափանցած ՄԻԱԿականներն են, որոնք փորձ են անում արդարացնելով իրենց վճարված գումարները`լուտանքներ և հայհոյանքներ թափել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հասցեին: Բայց նրանք այնքան խղճուկ տպավորություն են թողում,որ նույնիս չարժե նրանց վրա ժամանակ ծախսել:
3. Հակալևոնականներ և հակասերժականներ
Այս զանգվածը այստեղ բավականին տարածված է,ինչը չի կարող չմտահոգել:Նրանց կարելի է բաժանել երեք մասի`դաշնակցականներ,վազգենականներ և դեռևս չկողմնորոշվածներ,բայց մի ընդհանուր տենդենց կարելի է նկատել,նրանցից և որ մեկը չի քարոզում իր թեկնածուի համար'զբաղվելով միմիայն Լևոնին կամ սերժին քննադատելով:
ա)Դաշնակցականներ:
ՀՅԴ-ի կողմնակիցները միահամուռ և անվերապահորեն զբաղվում են հակալևոնական քարոզչությամբ: Ես չեմ ուզում անձնավորված անդրադառնալ նրանց,բայց այս երևույթը ևս մեկ անգամ ապացուցում է ,որ այս "դարավոր կուսակցությունը" դարծել է ՀՀԿ-ի կցորդ և Սերժի քաղաքական պատվերները իրագործող զանգված:
բ) Վազգենականներ:
Այս խումբը բավականին տարբերվում է "վայհեղափոխականներից": Նրանք բոլորը մեր շարժման գաղափարներին հարող մարդիք են,ուղղակի տարբեր,հաճախ ոչ տրամաբանական պատճառներով,ինչպես նրանց առաջնորդը,ամաչկոտ հարսների պես նեղացել են Լևոն Տեր-Պետրոսյանից:Այս ամենը մի բացատրություն կարող է ունենալ,նրանք հոգեբանորեն դեռևս պատրաստ չեն ձեռնոց նետել այս իշխանություններին,և փորձում են թաքնվել "Վազգեն Մանուկյան" քաղաքական վարագույրի ետևում:Այդպես իրենք իրենց ավելի ապահով են զգում: Շատ եմ ցավում,քանի որ նրանց շարքերում կան քաղաքականապես բավականին պատրաստված անձիք,որոնք մեծ օգուտ մեզ կբերեին `Լևոն Տեր-Պետրոսյանին սատարելով:
գ) և այլն
Այս խումբը հետաքրքրություն ինձ մոտ չի առաջացնում,քանի որ նրանց սակավաթիվ լինելու պարագան,լուրջ ազդեցություն չի թողում ԿՄ-ում տեղի ունեցող քաղաքական գորըծնաթացի վրա:
Ահա,այսքանը: Հետևենք զարգացումներին և տեսնենք ինչ կկատարվի ԿՄ-ում փետրվարի 20-ից հետո,երբ ամբողջ հայ ազգը տոնելու է Լևոն Տեր-Պետրոսյան հաղթանակը:
ՀԱՂԹԵԼՈՒ ԵՆՔ:
Հարգելի ընթերցողներ: Թույլ տվեք մեջբերել այստեղ մի դրվագ Հայաստանի Նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթից: Կարծում են,որ բոլորիս արդեն պարզ է,որ փետրվարի 19-ին ԿԸՀ-ին մնալու է միայն պաշտոնապես արձանագրել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հաղթանակը:
«Մենք չենք եկել ձեզանից ձայներ խնդրելու, ձայներ մուրալու, մենք դրա կարիքը չունենք: Մենք հաղթել ենք: Արդեն հաղթած ենք: Ովքեր չեն հասկանում այս կողքի շենքերում (մարզպետարան, քաղաքապետարան-խմբ.), դա իրենց գործն է: Մենք եկել ենք ընդամենը ձեզ ցույց տալու, թե ինչից պետք է խուսափել, ինչպիսի չարիքից»,- ասաց առաջին նախագահը: Նա հայտարարեց, որ գործող իշխանությունն ի բնե` առաջին օրվանից, 98-ի ընտրություններից, ապօրինի ու բռնազավթիչ իշխանություն է եւ իշխանության է եկել` ոտնահարելով ու պղծելով ՀՀ Սուրբ գիրքը` մեր Սահմանադրությունը: Նա հիշեցրեց, որ Ռոբերտ Քոչարյանը ո՛չ 1998-ին եւ ո՛չ էլ 2003-ին իրավունք չուներ ՀՀ նախագահ դառնալու: Այս իշխանության երկրորդ պղծությունը, ըստ առաջին նախագահի, ավելի մեծ էր: «Դա 99-ի հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործությունն էր, որի վրա կառուցված է այս իշխանական բուրգը եւ որն ուզում է ձեր վզին փաթաթված մնալ եւս 10 տարի: Մարդիկ, որոնք կերան ձեր սրբությունների գլուխը` Կարեն Դեմիրճյանի եւ Վազգեն Սարգսյանի, ուզում են այդ արյան վրա հիմնված իշխանությունը դարձնել հավերժական: Ահա ձեր ընտրությունը: Եւ այն մարդիկ, որոնք ծառայում են նրանց, այդ մարդիկ, փաստորեն, աջակցում են մարդկանց, որոնք պատասխանատու են հայ ժողովրդի ողջ պատմության մեջ պետական ամենամեծ խայտառակության համար: Դա մեր ազգի ընտրանու գլխատումն էր, որը տեղի ունեցավ նրանց պատասխանատվությամբ: Ահա թե ուր է տանում մեզ Սերժ Սարգսյանը: Ես գիտեմ, նա մեր ժողովրդին, մեր ողջ երկիրը տանելու է Մոնտե Կառլոյի կազինո եւ այնտեղ գրավ է դնելու ու տանուլ է տալու այդ կազինոյում :
ՀՀ Նախագահ
Լևոն Տեր-Պետրոսյան
Կոտայք
Առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի քարոզարշավի երեկվա օրը, ըստ ամենայնի, կհամարվի բեկումնային: Երեկ Տեր-Պետրոսյանը եղավ Կոտայքի մարզում, հանրահավաք անցկացրեց Չարենցավանում եւ Հրազդանում, հանդիպումներ ունեցավ Ալափարս, Արզական, Բջնի, Սոլակ, Մեղրաձոր գյուղերում: Տեղի ունեցավ եւս մեկ` չնախատեսված հանդիպում Աղավնաձոր գյուղում. մի խումբ աղավնաձորցիներ փակեցին Մեղրաձոր ուղեւորվող ավտոշարասյան ճանապարհը եւ առաջին նախագահին հրավիրեցին իրենց գյուղ, ուր տեղի ունեցավ կարճ հանդիպում: Իսկ երեկվա օրը բեկումնային կարելի է համարել երկու առումով. նախ առաջին նախագահի կոնտակտը ժողովրդի հետ գնալով ավելի անմիջական է դառնում, եւ հետո` նրա նկատմամբ հանրային հետաքրքրությունն էլ ավելի է մեծանում: Երեկ վերը նշված բոլոր բնակավայրերում տեղի ունեցան շատ ջերմ հանդիպումներ, եւ նկատելի էր, որ այս փուլում մարդիկ Տեր-Պետրոսյանին ընկալում են ոչ միայն կամ ոչ այնքան որպես առաջին նախագահ, այլ որպես մի գործիչ, ով ի վիճակի է հաղթել ներկա ռեժիմին: Եւ ահա, այսպիսի գործչի ներկայությունը մարդկանց ստիպում է ցուցադրել, ազատություն տալ օրվա իշխանությունների նկատմամբ տածած ատելությանը: Սա թերեւս այն ալգորիթմն է, որի օգնությամբ աչքի առաջ վերանում է վախի մթնոլորտը: Երբ մարդը տեսնում է, որ կա մեկը, ով ի վիճակի է տեր կանգնել իր ձայնին, ի վիճակի է հաղթել Սերժին, ահա այդ մարդը դառնում է անբռնազբոս, համարձակ, ըմբոստ: Եւ այս պրոցեսի գործնական կիրառումը տեղի ունեցավ երեկ Կոտայքի մարզում:
Սիրելի հայրենակիցներ,
Իմ բազմաթիվ սխալների շարքում ամենամեծը, թերեւս, այն էր, որ ես հրաժարական տվեցի փետրվարի 3-ին, ինչի պատճառով ընտրարշավը համընկնում է այսքան ցուրտ շրջանի. եթե իշխանությունից հրաժարվեի ապրիլին կամ մայիսին, ապա ձեր վիճակը շատ ավելի բարվոք կլիներ։ Մեղքս մասնակիորեն քավելու համար` այսօր ձեզ չեմ ձանձրացնի երկարաշունչ ելույթով՝ բավարարվելով ընդամենը մի քանի հակիրճ դատողություններով։
Այսօրվանից մեր պայքարը մտնում է մի նոր հանգրվան, որի նշանաբանը դեռեւս 13-րդ դարում ձեւակերպել է տաղանդավոր պատմիչ Ստեփանոս Օրբելյանը. «Ուր բանքն սպառին, եւ գործքն թագաւորեն», այսինքն` մենք հասել ենք մի շրջադարձային կետի, «որտեղ խոսքերն ավարտվում, եւ տիրում են գործերը»։
Այն, ինչ պիտի ասվեր Հայաստանի ներկա վարչախմբի էության, նրա վերարտադրման կործանարար հեռանկարի եւ դրանից խուսափելու անհրաժեշտության մասին, արդեն ասվել է։ Երեք ամիս շարունակ, իմ ուժերի ներածին չափով, ես փորձել եմ ձեզ ապացուցել, որ Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Սերժ Սարգսյանի գլխավորած իշխանությունը գող, ավազակ, հակաժողովրդական իշխանություն է, որի հանցավոր գործունեության հետեւանքով Հայաստանը թե՛ քաղաքական, թե՛ տնտեսական եւ թե՛ սոցիալական առումներով մատնվել է թշվառագույն վիճակի։ Փորձել եմ ապացուցել նաեւ, որ նրա վերարտադրությունը մեր երկիրը տանելու է անխուսափելի կործանման։ Եւ վերջապես, փորձել եմ ապացուցել, որ այսօր կա՛ այդպիսի տխուր հեռանկարից խուսափելու եւ նորմալ պետություն կառուցելու ռեալ հնարավորություն։
Այդ հնարավորությունը խարսխված է այն ակնհայտ իրողության վրա, որ քոչարյանասերժական վարչախումբը ժողովրդի համար ատելի, անհարազատ, օտար իշխանություն է, որի դավանած բարոյական արժեքները որեւէ կապ չունեն ո՛չ մեր ազգային հոգեբանության, ո՛չ էլ Հայաստանի եւ անգամ Արցախի իրական շահերի հետ։ Եսակենտրոն այդ վարչախմբի գոյության միակ իմաստը իշխանական բուրգի եւ նրա սպասավորների գերհարստացումն է՝ ի հաշիվ օտար զանգված դիտվող ժողովրդի բարեկեցության եւ արժանապատիվ կյանքի։
Սերժ Սարգսյանը Հայաստանում որեւէ հենարան կամ ընտրազանգված չունի։ Իր ամբողջ հույսը նա դրել է վարչական լծակների, ընտրակեղծիքների, բռնարարքների եւ ընտրակաշառքի վրա։ Բայց դրանք, որքան էլ դժվարին թվացող, այնուամենայնիվ, միանգամայն հաղթահարելի խոչընդոտներ են։ Ամեն ինչ կախված է նրանից, թե ինչպիսի կամք, ինչպիսի վճռականություն, անձնազոհության ինչպիսի պատրաստակամություն կդրսեւորի ձեզանից յուրաքանչյուրը։ Անձամբ ես եւ իմ տասնյակ հազարավոր կողմնակիցները պատրաստ ենք մատուցել մեր անմնացորդ ծառայությունը ազգային-ազատագրական պայքարի նվիրական գործին։ Պատրաստ ենք, հանուն Հայաստանի լուսավոր ապագայի, լարել մեր ողջ ուժերը, ներդնել մեր բոլոր ջանքերը, ենթարկվել ցանկացած զրկանքի ու զոհողության՝ ներշնչված քսաներեքամյա մի հանճարեղ բանաստեղծի աստվածային քնարերգությամբ.
Որպես լքված թավջութակի ձգված մի լար՝
Դողում է սիրտս կարոտով մի ահարկու.
Կարոտներիս գագաթն է այն՝ վերջի՜ն քնար. -
Մի պիրկ պարան ու երկնուղեշ փայտեր երկու։
Որպես բախտիս մութ քամահրանքը, կամ որպես
Մի հին խոստում, որ անկատար, դրժած թողի -
Կախաղանի փայտերն ահա քաղաքի մեջ
Կանգնել են, սեգ, ու սպասում են կախվողի։
Կանգնել են, լուռ, իրար կքած, փայտեր երկու,
Ու մեջտեղում դողում է, մեղկ ու երերուն,
Մի գորշ պարան, ինչպես տխուր այս օրերում
Անբոց մորմոքը նաիրյան իմ ո՜րբ հոգու։
Իջել է շուրջը մի անհուր իրիկնաժամ,
Ու լռություն մի անստվեր, անդուռ, անդող,
Ինչպես մորմոքը օրերի, ինչպես դաժան
Մահվան թախիծը՝ իմ անլուր սիրտը բանտող։
Ու խանութները, գորշ կքած, ու այն մարդիկ,
Որ հավաքվել են փայտերի շուրջը հիմա,
Մահվան բեկուն այդ քնարին այդքան մոտիկ -
Ի՞նչ են ուզում՝ այդքան տխուր ու ակամա։
Եւ արդյոք ո՞վ է երազել այդքան դաժան -
Ու լուսավոր առավոտները իմ հոգու
Ո՞վ դարձրեց - մի անկրակ իրիկնաժամ,
Ու գորշ պարան, ու երկնուղեշ փայտեր երկու։
Գուցե այդ ե՛ս եմ, որ սրտով իմ լուսնահար
Ո՛չ մի կրակ հեռուներից ձեզ չբերի,
Ու ցանկացա, որ չօրհներգե ո՛չ մի քնար
Լուսապսակ, պայծառ գալիքը Նաիրի...
Երթամ հիմա։ Ու կարոտով անմխիթար,
Իմ երգիչի երազներով ու հրերով,
Անհրապույր իմ օրերի երգով մթար
Ու նաիրյան իմ երազի վերջին սիրով, -
Երթամ մարող ու մարմրող իրիկվա մեջ,
Որպես ուրու հալածական, որպես տեսիլ -
Տա՜մ պարանոցս կարոտին այն երկնուղեշշ
Ու օրորվեմ՝ եղերական ու անբասիր...
Թող ո՛չ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի,
Ուրիշ ոտքեր կախաղանին թող մոտ չգան.
Եւ թող տեսնեն ի՛մ աչքերի մեջ կախվածի
Իմ բո՛րբ երկիր, լուսապսակ քո ապագան։
Թող դուրս ընկած իմ աչքերի մեջ կախվածի
Նոքա տեսնեն պայծառ օրերդ ապագա, -
Թող ո՛չ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի,
Ո՛չ մի ստվեր կախաղանին թող մոտ չգա...
Հայոց քնարերգության այս անգերազանցելի գլուխգործոցը, որն արժանի է անգիր արտաբերվելու յուրաքանչյուր հայի շուրթերից, հեղինակել է անմահ նահատակ Եղիշե Չարենցը դեռեւս 1920 թվականին։ Եթե Շարժման նվիրյալներից բացի, ինքնազոհության չարենցյան ոգին համակի նաեւ մեր ողջ ժողովրդին, ապա ոչ մի ամբարիշտ ուժ, ոչ մի արգելք չի կարող կասեցնել մեր հաղթական երթը, եւ քոչարյանասերժական ողորմելի վարչախումբը կնետվի պատմության աղբանոցը։
Փետրվարի 19-ի ընտրությունները, ամեն ինչից զատ, նաեւ մի այլ, խորհրդանշական իմաստ են պարունակում: Նրանք ձեզ հնարավորություն են տալիս ոչ միայն սեփական ձեռքերով կերտելու մեր երկրի ապագան, այլեւ ամոքելու այն խորագույն վիրավորանքը, որ դուք ապրել եք 1998 թվականին, երբ ձեզանից կորզեցին Կարեն Դեմիրճյանի հաղթանակը, այն խորագույն վիրավորանքը, որ դուք ապրել եք 2003 թվականին, երբ ձեզանից կորզեցին Ստեփան Դեմիրճյանի հաղթանակը: Ուստի, փետրվարի 19-ը լինելու է ոչ միայն իմ, այլեւ Կարեն Դեմիրճյանի, Ստեփան Դեմիրճյանի եւ Վազգեն Սարգսյանի հաղթանակը:
Կեցցե՛ իր արժանապատվությունը վերանվաճելու ելած հայ ժողովուրդը։
Կեցցե՛ մեր արդար եւ սրբազան պայքարը։
Աստված մեզ օգնական։
ՁԱՅՆԵՐ ՄՈՒՐԱԼԸ ՍԵՐԺԻ ԳՈՐԾՆ Է
ՀՀ հիմնադիր նախագահ, նախագահի թեկնածու Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի քարոզարշավի առաջին իսկ օրը, որը նշանավորվեց Շիրակի եւ Արագածոտնի մարզ կատարած այցելություններով, կարելի է բնութագրել ընդամենը մեկ բառով` ֆուրոր:
«Որքան էլ հիմա փորձեն ներկայացնել, թե իշխանության հարցը լուծված է խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ, այդպես չէ: Դժվար է գերագնահատել առաջիկա նախագահական ընտրությունների դերն ու նշանակությունը մեր հետագա ընթացքի համար: Դրանք շանս են տալիս մեր երկրում հասնել իրական փոփոխությունների: Իսկ այն, որ փոփոխություններ ուզում է մեր ժողովրդի ճնշող մեծամասնությունը, կարծում եմ` ակնհայտ է: Իշխանությունների հույսը ձայներ գնելն է: Բայց մարդու արժանապատվությունը ո՛չ 50 դոլար արժե, ո՛չ 100 դոլար: Եւ ես համոզված եմ, որ միասին մենք հաղթելու ենք` հանուն մեր երկրի արժանապատվության, հանուն մեր ապագայի»,- Արթիկում տեղի ունեցած հանրահավաքի ժամանակ ասում էր ՀԺԿ նախագահ Ստեփան Դեմիրճյանը: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին սատարող մյուս քաղաքական ուժի լիդերը` «Հանրապետություն» կուսակցության առաջնորդ Արամ Սարգսյանը, բոլոր երեք քաղաքներում տեղի ունեցած հանրահավաքների ժամանակ պատմեց, որ մարդկանց հետ իր բազմաթիվ հանդիպումների ժամանակ, երբ ուզում է պարզել, թե ինչու են ցանկանում ընտրել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին, ստանում է հիմնականում հետեւյալ պատասխանը. «Որովհետեւ նա իմաստուն գործիչ է»: Իսկ երբ հանրահավաքի մասնակիցներին խնդրում էր մեկ բառով ասել, թե ինչպիսի գործիչ է Սերժ Սարգսյանը, մարդկանց շարքերից հայհոյախառն բառեր էին լսվում:
Մի խոսքով, տպավորությունն այնպիսին էր, որ մարդիկ անգամ Սերժ Սարգսյանի նկարների ընտրության վայրով են արտահայտում իրենց վերաբերմունքը նրա հանդեպ: Իսկ առավել ակնառուն մարդկանց ընդգծված ատելությունն էր Սերժ Սարգսյանի դեմ: Հետաքրքիր է, որ բոլոր բնակավայրերում Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն ասում էր, որ ինքը չի եկել ձայներ խնդրելու կամ մուրալու: «Դա Սերժի գործն է»,- Արթիկի հանրահավաքի ժամանակ ընդգծեց առաջին նախագահը: «Այն, ինչ տեղի ունեցավ 88-ին, կրկնվում է նաեւ այսօր, որովհետեւ մենք, դժբախտաբար, ստիպված ենք 2 անգամ ազգային-ազատագրական պայքար մղել: Այսօրվա պայքարը նույնպես ազգային-ազատագրական է, որովհետեւ այն իշխանությունը, որ այսօր կա, հայկական իշխանություն չէ: Դա օտար իշխանություն է, որին խորթ են մեր հոգսերը, մեր մշակույթը, մեր հազարամյա պատմությունը: Նրանց գոյության միակ իմաստը գերհարստացումն է, ավազակապետական բուրգի ստեղծումը, որը նրանք այսօր սպառնում են եւս 10 տարի փաթաթել մեր վզին: Ես գիտեմ, իմ իշխանության օրոք ես չեմ արդարացրել ձեր բոլոր հույսերը, եղել են հիասթափություններ, եղել են դժգոհություններ, քննադատություններ: Ես այդ ամենն ընդունում եմ եւ եթե այդտեղ մեղք ունեմ, ներողություն եմ խնդրում իմ մեղքի համար: Ես տվել եմ իմ բացատրությունները: Որքան հնարավոր է, ես կարողացել եմ իմաստավորել անցյալը: Գուցե այդ բացատրությունների մի մասը դեռեւս ձեզ չի բավարարել, բայց ավելին չեմ կարող ասել, ես ասել եմ այն, ինչ գտնում եմ` ճշմարիտ է: Դուք եք որոշողը, ես չեմ եկել ձայն խնդրելու, ձայն մուրալու, դա Սերժի գործն է, որովհետեւ նա իրականում ձայն չունի»,- արթիկցիներին ասում էր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը:
Դրա դիմաց ես ձեզ խոստանում եմ արժանի կյանքով ապրելու հնարավորության ստեղծում: 98-ին ընտրելով Կարեն Դեմիրճյանին, 2003-ին` Ստեփան Դեմիրճյանին, դուք պետք է համարեք` այս հաղթանակը մեր երեքի հաղթանակն է, գումարած Վազգեն Սարգսյանի հաղթանակը»,- ասաց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը:
Հուզված եմ,շատ եմ հուզված այսօրվա հանրահավաքից և երթից և չեմ կարող չկիսել իմ տպավորությունները ձեզ հետ` իմ հարգարժան ընթերցողներ:
Այսօր Երևանը դղրդաց: Քանի որ Երևանով քայլեց էր նրա իրական տերն և տիրակալը`Լևոնը:Լևոնը:Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Լևոն Հակոբի Տեր-Պետրոսյանը: Հայաստանի Հանրապետության Նախագահը: Այո,ոչ թե Առաջին Նախագահը,այլ ուղղակի Հայաստանի Նախագահը:
Սերժ: Նույնիսկ տղամարդկության մեկ նշույլ չգտնվեց այս տզրուկի մեջ,որպեսզի մնա Երևանում և տեսնի իր անդառնալի պարտության ևս մեկ ապացույցը: Փախա'վ: Ինչքան ես փախչելու սեփական ժողովորդից սերժիկ.ինչքա'ն: Չնայած դու այստեղ ժողովուրդ չունես,քո ժողովուրդը այնտեղ է`դեպի Արևելք,Փանահի հետնորդների հողում..
Ինչքան ճիշտ էր Լևոնը,երբ ասաց,որ սրանց խորթ են մեր հոգսերը,մեր մշակույթը,մեր հազարամյա պատմությունը: Ինչ գործ ունեն Կևորկովի սպասավորները այստեղ,մեր հողում,մեր երկրում, մեր հայրենիքում:
Մենք չենք հաղթելու,քանի որ արդեն հաղթած ենք: Դա պարզ երևաց,և մարզերը այցելելու ժամանակ,և այսօր`Ազատության Հրապարակում: Մեկ խորհուրդ ձեզ պարոնայք դիմադիրներ և ընդիմադիրներ.հաշտվեք ձեր պարտության հետ,մեղանչեք,պաղատեք և միգուցե կփրկվեք:
Մեր ժողովուրդը,մեր տառապյալ ժողովուրդը,մեծահոգաբար կների ձեզ ձեր մոլորությունը...
Փետրվարի 20-ը հայ ժողովրդի փրկության օրն է,իսկ Լևոնը,պատրաստ էր այսօր նույնիսկ կախաղան բարձրանալ`մատաղ լինելու հանուն հայ ազգի փրկության:
Ոչ,պարոն Նախագահ,մեզ պետք չէ այս զոհաբերությունը,քանի որ արդեն ՀԱՂԹԵԼ ԵՆՔ
ՀԱՂԹԵԼՈՒ ԵՆՔ
Վայ Հեղափոխական Դաշնակցություն:
Արտասերժ Տամտամիչ Գեղամյան
Սերժ- ՄԻԱԿՆ և անկրկնելին
Հորինած Երկիր
ԱԺՄ-Ալրաղաց Ժողովրդական Մազոխիստաբանություն:
Պարոնայք,չի ստացվի: Մենք հաղթելու ենք և դուք միայն լռելյայն,գլխիկոր, ընդունելու եք ձեր և ձեզ հովանավորող ռեժիմի ջախջախումը: Դուք կորցրեցիք այն պատմական պահը,երբ ձեզ հնարավուրություն ընձեռնվեց միանալ մեզ:Ուշ է ,պարոնայք,շատ ուշ է:Որովհետև,մեր կուսակցությունը-մեր ժողովուրդն է,իսկ այս կուսակցության դեմ խաղ չկա:
Տեսնենք,ինչ ով են զբաղվելու մեր հաղթանակից հետո,այդ "տաթևիկները","ալիկները" և քաղաքական հոգեվարք ապրող այլ մանկլավիկները:
Երեսուն օր անց մեր ազգը կունենա Նոր Հայաստան,աշխարհի կողմից հարգված Հայաստան,ժողովրդավարական երկիր հանդիսացող Հայաստան,"մկներից" և "առնետներից" զուրկ Հայաստան,Հայաստան երկիր,որով հպարտանալու ենք մենք և մեր ապագա սերունդները:
Իմաստավորելով անցյալը`դեպի ապագա:
ՀԱՂ-ԹԵ-ԼՈՒ'-ԵՆՔ
Դու նրա հետ մի ընկերացի
Տուն կքանդի ալբանացին
Ո՞Վ Է ՍՊԱՆԵԼ ՄԱՐԻՈՒՍ ՅՈՒԶԲԱՇՅԱՆԻՆ
«Ազգային միաբանություն» կուսակցության նախագահ Արտաշես Գեղամյանն իր վերջին ասուլիսներից մեկի ժամանակ ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի թիմին հարց էր տալիս, թե ինչո՞ւ սպանվեց Հայաստանի ՊԱԿ-ի նախկին նախագահ, գեներալ Մարիուս Յուզբաշյանը:
Այս հարցին երեկ պատասխանել է Մարիուս Յուզբաշյանի եղբայրը` Աշոտ Յուզբաշյանը: Ծագումով ղարաբաղցի Աշոտ Յուզբաշյանը, իր հերթին, մի քանի հարցեր է ուղղել ղարաբաղյան «բանդիտական կլանի կնքահայրերին»:
- Պարոն Յուզբաշյան, Գեղամյանն իր վերջին ասուլիսներից մեկի ժամանակ հարց էր տալիս Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին եւ նրա թիմին, թե ինչո՞ւ սպանվեց Մարիուս Յուզբաշյանը: :
- Պարոն Յուզբաշյան, իսկ ձեր կարծիքով` ՀՀ նախագահի եղած թեկնածուներից ո՞վ կարող է դառնալ ձեր ասած իսկական նախագահը:
- Այսօր միակ մարդը, ով կարող է այս երկիրը դարձնել նորմալ երկիր, միակ կրթված, գիտնական մարդը միայն Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն է: Ես այսօր ուրիշ ոչ մեկին Հայաստանի նախագահ չեմ տեսնում:
Հաղթելու ենք
Երեւանի քաղաքապետ, ավելի ճիշտ` Երեւանի վաճառքի գծով Սերժ Սարգսյանի եւ Ռոբերտ Քոչարյանի օգնական Երվանդ Զախարյանը հերթական անգամ ապացուցեց, որ ինքը պետական պաշտոնը շփոթում է բուդկչու կարգավիճակի հետ: Իսկ պետական պաշտոնյայի եւ բուդկչու տարբերությունն այն է, որ առաջինը իր պաշտոնը վարում է երկրի օրենքներին համապատասխան, իսկ բուդկչին` ոնց խելքին փչի: Հիմա Զախարյանի խելքին փչել է հանդես գալ հետեւյալ հայտարարությամբ.
Եւ հետաքրքիրն այն է, որ նախագահական ընտրությունների քարոզարշավի մեկնարկին քաղաքապետարանը նպատակահարմար չի գտնում երթերը: Եւ ի դեպ, գլուխը պատին է տալիս, որովհետեւ երթերի անցկացումը կարգավորվում է «Ժողովներ, երթեր, ցույցեր անցկացնելու մասին» ՀՀ օրենքով, եւ այդ օրենքը քաղաքապետարանին երթերի անցկացումը նպատակահարմար կամ աննպատակահարմար գտնելու լիազորություն չի տալիս: Երեւանի քաղաքապետարանն էլ պարտավոր է այս հարցին մոտենալ օրենքի տառին համապատասխան, հակառակ դեպքում նրա վրա է ընկնում այս ապօրինությունից բխող բոլոր հետեւանքների պատասխանատվությունը: Եւ ի դեպ, այն երթերը եւ ցույցերը, որ այս օրերին անցկացվելու են Երեւանում, շատ ավելի կարեւոր հարց են լուծելու, քան Երեւանի երթեւեկության ծանրաբեռնվածությունն է. կարծում ենք` չարժե Հայաստանի ապագան զոհաբերել Երեւան քաղաքի երթեւեկությանը, մանավանդ որ օրենքը նման բան չի նախատեսում եւ հստակ կանոնակարգում է այս դաշտը: Եւ քաղաքական ընդդիմությունը երթեր անցկացնելու բոլոր օրինական հիմքերն ունի, եւ սա ամենակարեւոր իրողությունն է:
Հաղթելու ենք:
ՀԱՆՐԱՀԱՎԱՔ ՀՈՒՆՎԱՐԻ 22-ԻՆ, ԺԱՄԸ 16:30-ԻՆ ԵՐԵՎԱՆԻ ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ՀՐԱՊԱՐԱԿՈՒՄ
Հունվարի 22-ին, երեքշաբթի, ժամը 16:30-ին Երեւանի Ազատության հրապարակում, Օպերայի մոտ, տեղի կունենա հանրահավաք:
Հանրահավաքը կազմակերպում են Հայաստանի առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, եւ նախագահի առաջիկա ընտրություններում նրան սատարող մի քանի տասնյակ կուսակցությունները, հասարակական կազմակերպությունները եւ քաղաքացիական նախաձեռնությունները:
Այսքանով մենք մտնում ենք վերջնական և հաղթական փուլ: Եվ ինչ ուզում են թող այժմ վնգստան ավազակային ռեժիմի անդամները և նրանց սատարող լակեյները: Պարոնայք,Ձեր հոգեվարքի սկիզբն է հանդիսանալու հունվարի 22-ը:
Իսկ Կենդանի Մատյամում գտնվող սերժիկառոբիկաոազգենաոահանական տզրուկներին հայտարարում եմ."Պարոնայք,սա ձեր և ձեզ կերակրողների քաղաքական մահվան սկիզբն է:
Մեր հաղթանակին մնաց 32 օր: Քարկոծեք ինչքան կարող եք,լցրեք մեր վրա ձեր մեջ կուտակված թույնը `հաղթանակը մերն է:
Պայքար,պա